خنك تر از چیزیه كه فكرش میكردم...وقتی زلالی آب باعث میشه بند بند انگشت های پامو ببینم احساس سبكی میكنم....احساس زلال بودن و حس تازه متولد شدن....همه جا سرسبزه ....تنها صدایی كه شنیده میشه صدای باد و گهگاهی شور و نشاط جند تا پرنده از لذت پرواز.....روی جمن ها دراز میكشم...بالای سرم یه آسمون با رنگ آبی كمرنگ ....خودم و لابلای ابرا تجسم میكنم كه از این ابر به اون یكی میپرم....قشنگ تر از همه اینا خنكی نسیمیه كه روی صورتم حس میكنم...مثل یه دست نوازش نامریی میمونه كه روح ادم رو جلا میده...هوای پاك رو به ریه هام استشمام میكنم....و با تك تك ذرات وجودم از حس زنده بودن لذت میبرم....

همه

چیز بی ریاست...ساده و پاك...همه چیز همون جوری كه هست دیده میشه....بدون نیتی....پهناور و وسیع....اون جلوتر یه دره پر از گل هستش كه وسیع آغوشش رو برام باز كرده....با سرعت میدوم و خودم رو روی گل ها پخش میكنم....و بوی لذت بخشی كه دورم هستش رو حس میكنم......... كمی جلوتر صدای خنده میاد...صدای خنده مامان و بابا و منیره...كه با یه عده از نزدیكان زیر سایه یه درخت بزرگ نشستنو بساط جایی شونم به راهه....لبخند میزنم....روی یه تپه كوچیك امیر و مهسا نشستن و مهسا برای خودش از گل ها یه تاج درست كرده و رو سرش گذاشته و  با امیر بهم لبخند میزنن...خودم رو از لابلای گل ها به بالای یه تپه بزرگ میرسونم و امید رو میبینم كه زل زده به یه نقطه...نگاهش دنبال میكنم...و اسب مشكی رو میبینم كه اروم در حال خوردنه علفه....میرم كنار امید ...دستش میذاره روی شونم و بدون اینكه حرف بزنیم به عده اسب هایی كه از دور میان خیره میشیم....میرم سمتی كه صدای آب زیادی میاد ومث یه پرتگاهه....یه آن اتفاع زیادی رو كه زیر پاهام هستش رو احساس میكنم و خودم رو میكشم عقب....یه آبشار بزرگی كه منتهی میشه به یه رودخانه عظیم ولی آرام رو میبینم...حس پرواز تو تك تك سلول هام حس میكنم....یه حس اعتماد از امنیت و دوست داشته شدن...دست هام باز میكنم و خودم  رو رها میكنم....حسی رو تجربه میكنم كه تا حالا به اون زیبایی ندیده بودم...حس رهایی توی فضا....معلق بین زمین و آسمون ...حس سبكی جسمی و روحی.....حركت باد لابلای دست و پام این حس رو لذت بخش تر میكنه....حس آزادی و عشق....روبرو خورشید آروم وگرم نگام میكنه....انگار كه هدف اون باشه ...و توی این پرواز و نرسیدن به خورشید سیر میكنم....كمی جلوتر یه دشت بزرگ و سرسبز كه نگاهی منو تحسین میكنه...نگاهی كه امنیت رو تو چشماش میبینم...پروازكنان منو به بالای جایی میبره كه همه كسایی كه دوسشون دارم اونجاست....همشون شادی كنان منو  میبینن و بعد آروم مراحل پرواز تمرین میكنن...و با همدیگه تو این جریان شوخی میكنن.....زیباست...آروم فرود میام....روی چیزی  پهن كه گوده و ما بین زمین و هواست مثل دست نامریی...گرمای بی نظیری از عشق و امنیت رو حس میكنم ....نوازشش رو روی موهام ....آروم دراز میكشم روی شی نامریی....و آروم میگم:"خدایا دوستت دارم!!!!"

چه غم انگیز نشاطی داریم

در بساطی همه خون آلوده

 راستی را به تبسم چه بگویم که اگر جلوه نمود؟

 راستی را اصلا گریه با خنده چه فرقی دارد  ؟

 من که سر گشته ام از این همه هیچ .......  وفقط می دانم

   که به  دستور زبانهای جدید                      

 خنده ( ماضی بعید ) است بعید

   گریه  ( استمراری ) است

   شادمانی  ( حرف )  است

   ( حرف ربط ) ی است که مربوط به این دوران  نیست .

   آرزو  هم که  ( ضمیر ) ی است که در ( اول شخص )  خواه 

   ( مفرد یا جمع ) هیچ هنگام بر آورده نخواهد گردید .

    مرگ را هم که دگر می دانم 

 ( پیشوند ) ی است که با ( قید زمان )  می آید .

با همین دل و چشمهایم ، همیشه

با همین چشم ، همین دل
دلم دید و چشمم می گوید
آن قدر كه زیبایی رنگارنگ است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زیباست ،‌زیاست ،‌زیباست
و هیچ چیز همه چیز نیست
و با همین دل ، همین چشم
چشمم دید ، دلم می گوید
آن قد كه زشتی گوناگون است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است
و هیچ چیز همه چیز نیست
زیبا و زشت ، همه چیز و هیچ چیز
وهیچ ، هیچ ، هیچ ، اما
با همین چشم ها و دلم
همیشه من یك آرزو دارم
كه آن شاید از همه آرزوهایم كوچكتر است
از همه كوچكتر
و با همین دلو چشمم
همیشه من یك آرزو دارم
كه آن شاید از همه آرزوهایم بزرگتر است
از همه بزرگتر
شاید همه آرزوها بزرگند ، شاید همه كوچك
و من همیشه یك آرزو دارم
با همین دل
و چشمهایم
همیشه

(مهدی اخوان ثالث)

درود روزهای درخشان زندگی

درود صبح روشن هر روز

درود شادمانی ساده و بی آلایش

وقتی هر ثانیه را مفهومی به اندازه‌ی یك دنیا تعریف می‌كنیم

دیگر فرصتی نمی‌ماند تا دلم هوای دلتنگی كند

تا بگویم چرا زنده‌ام

آن هنگام كه دیده هایی را منتظر دست هایم می‌بینم،

شكر گذاری ساده‌ترین نشانه‌ی زیستن است.

همراه همه‌ی لحظه های زندگی ...

لحظه هایم با تو معنایی تازه گرفته

تپش نبضی كه سال ها فقط تپش بود،

حالا شور زندگی است.

مادر ای والاترین رویا ی عشق

ما در ای دلوا پس فردای عشق

ما در ای غمخوار بی همتا ی من

اولین و آخرین معنای عشق

زندگی بی تو سراسر محنت است

زیر پای توست تنها جای عشق

ما در ای چشم و چراغ زندگی

قلب رنجور تو شد دریای زندگی

تکیه گا ه خستگی ها یم توئی

ما در ای تنها نرین ما وای عشق

یا د تو آرام می سا زد مرا

از تو آهنگی گرفته نا ی عشق

صوت لالائی تو اعجا ز کرد

ما در ای " پیغمبر زیبای عشق "

ما ه من پشت و پنا ه من توئی

جا ن من ای گوهر یکتا ی عشق

دوستت دارم تو را دیوانه وار

از تو احیاء شد چنین دنیا ی عشق

ای ا نیس لحظه های بی کسی

در دلم برپا شده غوغای عشق

تشنه آغوش گرم تومنم

                                    من که مجنونم توئی لیلای عشق

هیچ کس توان حرف زدن نداشت...با این که نمونه های پرونده هزاران بار در دادگاه های مختلف اجرا شده بود ولی باز حالت گیجی و منگی در صورت تمام حضار پدیدار بود...شاید این پرونده با دیگر پرونده ها فرق کند...از یک طرف عقل سکان سخنرانی را به دست گرفته بود و از یک طرف احساس با بیان دلایل این شبهه را در همه ایجاد میکرد که شاید این پرونده مثل دیگری ها به حبس ابد و بایگانی در زندان قضایی تجربه ها محکوم نگردد...

عقل برای بردن نتیجه و تمام کردن نتیجه به نفع خود تمام پروند هایی که در تمامی سال های زندگی آدمی وجود داشته و با فرضیات عقل پیش رفته و با موفقیت روبرو شده بود را روی میزش تلن بار کرده بود...

اما پرونده های احساس که با موفقیت روبرو شده باشد فقط تعداد انگشت شماری بود ...و همین احساس را از بیان محکم کلمات عاجز کرده بود...

انعکاس صدای عقل درون دادگاه حالت شبهه برانگیزی ایجاد کرده بود...

"برای داشتن زندگانی آرام با عقل تصمیم بگیر ...."

اما احساس چه...ذوق کودکانه ای که فقط یک بار برای شروع درون آدمی ایجاد میشود...آیا باز هم با شروع عاقلانه درون آدمی بیدار میشود یا نه؟این ها حرف هایی بود که احساس مدام تکرار میکرد..شروع یک زندگی با حس فوق العاده ....یا شروع فقط به قصد آرامش....

و بیشتر از آنکه باور کنی دلم را شکسته اند

اما تو نه خیانت کردی و نه دلم را شکستی

تو جگرم را آتش زدی

               زبانم می گوید به امید روزی که

               روزگارت سیاه تر از پر کلاغ

               تیره تر از غروب

               و غمگین تر از دم جدایی باشد

اما دلم می گوید به امید روزی که

آشیانت بالاتر از آشیان عقاب

چشم انداز نگاهت زیباتر از بهشت

بر لبانت لبخند

و  صد هزار پری کنیزت باشند...

وقتی به شدت عصبانی شدی دستهایت را در جیبهایت بگذار.

یادت باشد بهترین رابطه میان تو و همسرت زمانی است که میزان عشق و علاقه تان به هم بیش از میزان نیازتان به یکدیگر باشد.

مهم نیست چه سنی داری هنگام سلام کردن مادرت را در آغوش بگیر.

اگر کسی تو را پشت خط گذاشت تا به تلفن دیگری پاسخ دهد تلفن را قطع کن.

هیچوقت به کسی که غم سنگینی دارد نگو " می دانم چه حالی داری " چون در واقع نمی دانی.

یادت باشد گاهی اوقات بدست نیاوردن آنچه می خواهی نوعی شانس و اقبال است.

هیچوقت به یک مرد نگو موهایش در حال ریختن است. خودش این را می داند.

از صمیم قلب عشق بورز. ممکن است کمی لطمه ببینی، اما تنها راه استفاده بهینه از حیات همین است.

در مورد موضوعی که درست متوجه نشده ای درست قضاوت نکن.

وقتی از تو سوالی را پرسیدند که نمی خواستی جوابش را بدهی، لبخند بزن و بگو:  "برای چه می خواهید بدانید؟"

هرگز موفقیت را پیش از موقع عیان نکن.

هیچوقت پایان فیلم ها و کتابهای خوب را برای دیگران تعریف نکن.

با زنی که با بی میلی غذا می خورد ازدواج نکن.

 وقتی احساس خستگی می کنی اما ناچاری که به کارت ادامه بدهی، دست و صورتت را بشوی و یک جفت جوراب و یک پیراهن تمیز بپوش. آن وقت خواهی دید که نیروی دوباره بدست آورده ای.

 هرگز پیش از سخنرانی غذای سنگین نخور.

 راحتی و خوشبختی را با هم اشتباه نکن.

 هیچوقت از بازار کهنه فروشها وسیله برقی نخر.

 شغلی را انتخاب کن که روحت را هم به اندازه حساب بانکی ات غنی سازد.

 سعی کن از آن افرادی نباشی که می گویند : " آماده، هدف، آتش "  

 هر وقت فرصت کردی دست فرزندانت را در دست بگیر. به زودی زمانی خواهد رسید که او اجازه این کار را به تو نخواهد داد.

 چتری با رنگ روشن بخر. پیدا کردنش در میان چتر های مشکی آسان است و به روزهای غمگین بارانی شادی و نشاط می بخشد.

 وقتی کت و شلوار تیره به تن داری شیرینی شکری نخور.

 هیچوقت در محل کار درمورد مشکلات خانوادگی ات صحبت نکن.

 وقتی در راه مسافرت، هنگام ناهار به شهری می رسی رستورانی را که در میدان شهر است انتخاب کن.

در حمام آواز بخوان.

در روز تولدت درختی بکار.

طوری زندگی کن که هر وقت فرزندانت خوبی، مهربانی و بزرگواری دیدند، به یاد تو بیفتند.

بچه ها را بعد از تنبیه در آغوش بگیر.

فقط آن کتابهایی را امانت بده که از نداشتن شان ناراحت نمی شوی.

ساعتت را پنج دقیقه جلوتر تنظیم کن.

هنگام بازی با بچه ها بگذار تا آنها برنده شوند.

شیر کم چرب بنوش.

هرگز در هنگام گرسنگی به خرید مواد غذایی نرو. اضافه بر احتیاج خرید خواهی کرد.

فروتن باش، پیش از آنکه تو به دنیا بیایی خیلی از کارها انجام شده بود.

از کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد، بترس.

فراموش نکن که خوشبختی به سراغ کسانی می رود که برای رسیدن به آن تلاش می کنند